Blog
චේරන් රුද්රමූර්ති: මව්බිමේ වේදනාවට කවියෙන් හඬක් දුන් කවියා
2026 නොවැම්බර් 18 වැනිදා කැනඩාවේ ටොරොන්ටෝ නුවරදී වයස අවුරුදු 66ක්ව සිටියදී චේරන් රුද්රමූර්තිගේ අභාවය සිදුවීම, නූතන දෙමළ කාව්ය ක්ෂේත්රයේ සුවිශේෂී හඬක් නිහඬ වීමකි. කවියකු, මාධ්යවේදියකු, නාට්ය රචකයකු, ශාස්ත්රඥයකු සහ බුද්ධිමතකු වූ චේරන්ගේ නිර්මාණ, සාහිත්යයේ සීමාවන් ඉක්මවා ගිය පුළුල් අර්ථයක් දරයි. තම මව්බිම කෙරෙහි වූ ආදරය මෙන්ම අහිමිවීම්, අවතැන්වීම්, අසාධාරණය සහ මානව අභිමානය වෙනුවෙන් මිනිසා තුළ පවතින නොනිමි අභිලාෂය ද ඔහුගේ කවියට පාදක විය.
යාපනය අසල අලවෙඩ්ඩි ප්රදේශයේ 1960 වසරේ උපත ලැබූ චේරන් හැදී වැඩුණේ සාහිත්යමය පරිසරයකය. ඔහුගේ පියා වූයේ ප්රකට දෙමළ කවියකු වන මහාකවි ටී. රුද්රමූර්ති ය. චේරන්ගේ මුල්කාලීන සාහිත්යමය ගමන හැඩගැස්වීමට පියාගෙන් ලැබුණු ආභාසය මහත් විය. ඒ අනුව කාව්යකරණය ඔහු අහම්බෙන් තෝරාගත් වෘත්තියක් නොව, උපතේ සිටම ඔහු වටා පැවති සාහිත්යමය ලෝකයක කොටසක් විය. කාලයත් සමඟ ඔහු එම ලෝකය තුළ තමන්ටම අනන්ය වූ කාව්යමය හඬක් ගොඩනඟා ගත්තේය.
අනතුරුව ඔහු ජීවත් වූ සමාජය සහ දේශපාලන පරිසරය එම කාව්යමය හඬේ ස්වභාවය ගැඹුරින් හැඩගැස්වීය.
1981 මැයි මාසයේදී යාපනය මහජන පුස්තකාලය ගිනි තබා විනාශ කිරීම ඔහුගේ තරුණ ජීවිතයටත්, නිර්මාණවලටත් ගැඹුරු බලපෑමක් කළ සිදුවීමක් විය. විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යයකු වූ චේරන්, දෙමළ දැනුමේ සහ සංස්කෘතියේ මහා උරුමයක් වූ එම පුස්තකාලය විනාශ වන ආකාරය අත්දුටුවේය. එය පොත්පත් සහ ගොඩනැඟිල්ලක් විනාශ කිරීමක් පමණක් නොව, දෙමළ ජනතාවගේ ඉතිහාසය, සංස්කෘතිය, අනන්යතාව සහ සාමූහික මතකය මත එල්ල කළ ප්රහාරයක් ලෙස ඔහු දුටුවේය.
එම අත්දැකීම 1982 දී පළ වූ ඔහුගේ මුල් ප්රධාන කාව්ය සංග්රහය වූ ඉරන්ඩාවදු සූරිය උදයම් (දෙවැනි හිරු උදාව) තුළින් ප්රබල ලෙස ප්රකාශ විය. එම කෘතිය ඔහු දෙමළ සාහිත්යයේ ප්රබල නව කාව්ය හඬක් ලෙස ස්ථාපිත කළේය.
1984 දී පළ වූ යමන් (මරණයේ දෙවියා) කාව්ය සංග්රහයත්, 1985 දී ඔහු සම සංස්කරණය කළ මරණත්තුල් වාළ්වෝම් (මරණය මැද අපි ජීවත් වෙමු) කාව්ය සංග්රහයත්, සිදුවීම්වලට සාක්ෂි දැරීමේ සහ අසාධාරණයට එරෙහිව හඬ නැඟීමේ මාධ්යයක් ලෙස කවිය සතු බලය තවදුරටත් විදහා දැක්වීය.
යුද්ධය, පිටුවහල් ජීවිතය සහ මතකයන් විසින් හැඩගැස්වූ කවිය
ශ්රී ලංකාවේ කැළඹිලි සහිත ඉතිහාසයත්, එරට දෙමළ ජනතාවගේ අත්දැකීම්ත් නොසලකා චේරන්ගේ කවිය නිවැරදිව වටහාගත නොහැකිය. දශක ගණනාවක් පුරා පැවති ජනවාර්ගික ගැටුම්, දේශපාලන ප්රචණ්ඩත්වය, අවතැන්වීම් සහ ප්රජාවන්ගේ විනාශය ඔහුගේ නිර්මාණවලට පසුබිම් විය.
එහෙත් ඔහු හුදෙක් යුද්ධය ගැන ලියූ කවියකු පමණක් ලෙස හැඳින්වීම ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක පුළුල් බව සීමා කිරීමකි.
ඔහුගේ කවිවලට යුද්ධය සහ ප්රචණ්ඩත්වය පමණක් නොව, ආදරය, ළමා කාලය, මුහුද, මතකය, මහපොළොව, මිනිස් සබඳතා, වෙන්වීම සහ පිටුවහල් ජීවිතයේ මානසික බර ද ඇතුළත් විය. ඔහුගේ කවිවල කෝපය හා ශෝකය යටින් ගැඹුරු මානුෂීය සංවේදීතාවක් නිරන්තරයෙන් දක්නට ලැබේ. ඉතිහාසයේ අසාමාන්ය ඛේදවාචකයන්ට මැදි වූ සාමාන්ය මිනිසුන්ගේ ජීවිතවලට ඔහු සිය කවියෙන් හඬක් ලබා දුන්නේය.
විශේෂයෙන්ම මුහුද ඔහුගේ කාව්ය ලෝකයේ නිරන්තරයෙන් මතුවන සංකේතයකි. ශ්රී ලංකාවේ උතුරු ප්රදේශයේ මුහුදට සමීපව හැදී වැඩුණු ඔහු, සාගරය සමඟ ජීවිත කාලය පුරාම පැවති ගැඹුරු බැඳීමක් ඇති කරගත්තේය. ඔහුගේ කවි තුළ මුහුද මතකය, දුරස්වීම, ආශාව සහ නිවාස අතහැර යාමට බලකෙරුණු මිනිසුන්ගේ අවිනිශ්චිත ගමන් මඟ සංකේතවත් කළේය.
ඔහුගේ පසුකාලීන වැදගත් කාව්ය සංග්රහ අතර 2000 වසරේ පළ වූ නී ඉප්පොළුතු ඉරංගුම් ආරු සහ 2004 වසරේ පළ වූ මීණ්ඩුම් කඩලුක්කු ද වේ.
2009 මැයි මාසයේ මුල්ලිවයික්කාල්හි සිදු වූ බිහිසුණු සිදුවීම්වලට ප්රතිචාර වශයෙන් ඔහුගේ කාව්ය නිර්මාණ ද තවදුරටත් විකාශනය විය. 2011 දී පළ වූ කාඩාට්රු සහ 2018 දී පළ වූ අඥර් වැනි කෘතිවලින් ඔහු සමූහ ප්රචණ්ඩත්වයේ කම්පනයත්, එහි ප්රතිවිපාක අදටත් දිවි ගලවාගත් මිනිසුන්ගේ ජීවිත තුළ පවතින ආකාරයත් විමසා බැලුවේය. ජනතාවක් තම අතීතය මතක තබාගන්නේ කෙසේද, ප්රජාවක් තම තුවාල සහ වේදනාවන් දරාගෙන ජීවත් වන්නේ කෙසේද සහ ඉතිහාසය හෝ දේශපාලන බලය විසින් නිහඬ කිරීමට උත්සාහ කළ හැකි අත්දැකීම් කවිය තුළින් ආරක්ෂා කරන්නේ කෙසේද යන්න ඔහුගේ විශේෂ අවධානයට ලක් විය.
භාෂා සීමා ඉක්මවා ගිය ලේඛකයා
චේරන්ගේ සාහිත්යමය බලපෑම දෙමළ පාඨකයන්ට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ.
ඔහුගේ නිර්මාණ භාෂා විස්සකට වැඩි ගණනකට පරිවර්තනය වීමෙන් ජාත්යන්තර පාඨක ප්රජාවක් වෙත ද ඒවා ළඟා විය. ඔහුගේ වැදගත් ඉංග්රීසි කාව්ය පරිවර්තන සංග්රහ අතර:
The Second Sunrise (2010)
You Cannot Turn Away (2011)
In a Time of Burning (2013)
යන කෘති කැපී පෙනේ.
මෙම පරිවර්තන ඔස්සේ ඔහුගේ කාව්යවල අන්තර්ගත හැඟීම්, ඉතිහාසය සහ සමාජ අත්දැකීම් ජාත්යන්තර පාඨකයන්ට හඳුනාගැනීමට අවස්ථාව සැලසිණි.
ඔහු නාට්ය රචකයකු සහ මාධ්යවේදියකු ලෙස ද කටයුතු කළේය. පසුව කැනඩාවට ගිය ඔහු වින්ඩ්සර් විශ්වවිද්යාලයේ සමාජ විද්යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු බවට පත් විය. ජාතිකවාදය, සාමූහික මතකය, ජන සංහාරය, සංක්රමණය සහ දෙමළ ඩයස්පෝරාව ඔහුගේ ශාස්ත්රීය පර්යේෂණවල ප්රධාන විෂයයන් විය.
ඔහුගේ සාහිත්යමය දායකත්වය ජාත්යන්තර වශයෙන් ද ඇගයීමට ලක් විය. 2006 වසරේදී Meendum Kadalukku (නැවතත් මුහුද වෙත) කාව්ය සංග්රහය වෙනුවෙන් Tamil Literary Garden කාව්ය සම්මානයෙන් ද, 2017 වසරේදී ONV කුරුප් පදනමේ ජාත්යන්තර කවි සම්මානයෙන් ද චේරන් පිදුම් ලැබීය.
2025 අගෝස්තු මාසයේදී ඔහුගේ තෝරාගත් කවි ඇතුළත් ළසෝ දිය වෙන භූමිය” (Land of Melting Sorrow) නම් සිංහල පරිවර්තන කාව්ය සංග්රහය කොළඹ ජාතික පුස්තකාලයේදී එළිදැක්වීම විශේෂ වැදගත්කමක් ගත්තේය. කායික හා මානසිකව ගැඹුරු තුවාල ලත් ජන ප්රජාවක අත්දැකීම්වලින් උපන් ඔහුගේ කවිය, ජනවාර්ගික හා භාෂාමය බෙදීම් ඉක්මවා සිංහල පාඨකයන් වෙත ද ළඟා වීම එහි ඇති වැදගත් සාහිත්යමය අරුතයි.
ලිඛිත වචනවලින් ඔබ්බට ගිය මෙහෙවර
චේරන්ගේ සාහිත්ය උරුමයේ වැදගත්ම ලක්ෂණයක් වන්නේ කවිය සහ ඓතිහාසික මතකය අතර ඇති සම්බන්ධය පිළිබඳ ඔහු දැරූ අවබෝධයයි.
ඔහුට අනුව කවිය යථාර්ථයෙන් පලා යාමේ මඟක් නොව, යථාර්ථයට මුහුණ දීමේ මඟකි.
නිවාස, පවුල් සහ තමන්ට හුරුපුරුදු පරිසරයන් අහිමි වූ මිනිසුන් ගැන ඔහු ලිවීය. අතුරුදහන් වූවන්, හඬ යටපත් කරනු ලැබූවන් සහ දුර ඈත රටවල ජීවත් වෙමින් තවමත් ප්රචණ්ඩත්වයේ මතකයන් සිත් තුළ දරාගෙන සිටින මිනිසුන් ගැන ඔහු ලිවීය.
අලුත් රටක ජීවිතයක් ආරම්භ කළ පමණින් පිටුවහල් ජීවිතයේ වේදනාව අවසන් නොවන බව ඔහුගේ කවි අපට සිහිපත් කරයි. තම නිජබිම අතහැර ගිය මිනිසුන්ගේ මතකයන් තුළ, භාෂාව තුළ, සිහින තුළ සහ හැඟීම් තුළ එම මව්බිම තවදුරටත් ජීවත් වෙයි.
සාහිත්යයට පරම්පරා අතර පාලමක් ගොඩනැඟිය හැකි බව ද ඔහුගේ නිර්මාණ අපට පෙන්වා දෙයි. ඔහු කවිවලට නැඟූ සිදුවීම් පෞද්ගලිකව අත්විඳ නොමැති පසු පරම්පරාවලට පවා ඒවායේ මානුෂීය ප්රතිවිපාක හඳුනාගැනීමට එම කවි මඟ සලසයි.
නොමියෙන සාහිත්ය උරුමයක්
චේරන් රුද්රමූර්තිගේ නික්ම යෑම දෙමළ සාහිත්යයට පමණක් නොව, පුළුල් ජාත්යන්තර සාහිත්ය ලෝකයට ද විශාල පාඩුවකි.
කවිය යනු කලාත්මක ප්රකාශනයක් පමණක් නොව, ඉතිහාසය ඉදිරියේ දැරිය යුතු වගකීමක් ද බව අවබෝධ කරගත් ලේඛක පරම්පරාවකට ඔහු අයත් විය. ශෝකයට වචන ලබා දුන්න ද, මිනිස් පැවැත්ම මුළුමනින්ම ශෝකයට යටත් වීමට ඔහු ඉඩ නොදුන්නේය. විනාශය ගැන ලියන අතරතුර පවා ආදරය, සුන්දරත්වය, මතකය සහ මිනිසුන් අතර අවබෝධය ඇතිවීමේ හැකියාව ඔහු සිය කාව්ය ලෝකය තුළ සොයා ගියේය.
ඔහුගේ කෘති ශ්රී ලංකාවේ කැළඹිලි සහිත ඉතිහාස යුගයක වැදගත් සාක්ෂි ලෙස ඉදිරියටත් පවතිනු ඇත. එහෙත් ඒවා ඓතිහාසික ලේඛන ලෙස පමණක් නොව, රූපක භාවිතයේ සුන්දරත්වය, හැඟීම්වල ගැඹුර, භාෂාවේ ප්රබලත්වය සහ මානව ජීවිතය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධය විදහා දක්වන සාහිත්ය නිර්මාණ ලෙස ද කියවිය යුතුය.
කවියකු මෙලොවින් සමුගත හැකිය. එහෙත් ඔහු ඉතිරි කර යන වචනවල ගමන එතැනින් අවසන් නොවේ.
චේරන්ගේ හඬ අද නිහඬ වී තිබුණ ද, ඔහුගේ කවි තුළ තැන්පත් වූ මතකයන්, ප්රශ්න සහ මානුෂීය අත්දැකීම් ඉදිරි පරම්පරාවල පාඨකයන් සමඟ දිගින් දිගටම කතා කරනු ඇත.
ඔහුගේ කවියකින් මේ සටහන අවසන් කරමු…
දෙවැනි හිරු උදාව
එදා සුළඟක්වත් නොවීය…
මුහුදේ රළ නැඟුණේ නැත…
මියගොස් තිබිණි රළ පවා…
— චේරන් රුද්රමූර්ති
මුල් කවියේ අදහස ඇසුරින් සිංහලට පරිවර්තනය කරන ලදී.